Waar dit werk uit komt

Dochter. Mama. Kleinkind. Collega. Vriendin. En zo verder.

Ik ben al duizend verschillende vrouwen geweest. Sommige versies ben ik graag. Andere minder. En een paar heb ik lang weggeduwd, omdat ik me ervoor schaamde.

Dit is geen tekst over rituelen. Of toch — uiteindelijk wel. Maar eerst dit, want zonder dit stuk snap je niet waar Mooibly vandaan komt.

Tegenwoordig ben ik een versie van mezelf die ik graag ben, en graag zie. Dat was niet altijd zo.

Ik heb lang geworsteld met mijn weg op deze planeet. Ik duwde mezelf in versies die ik niet kon zijn. Ik ging leven in extremen. Extreem sporten. Extreem bezig met voeding. Extreem bezig met werk. Ik stuiterde van het ene probleem in het andere, alsof ik verslaafd was aan een potje drama. De lat zo hoog dat falen het enige was wat ik kon.

En wat deed ik dan? Een pleister plakken. Doorgaan. Een nieuwe versie zijn.

Tot de pleister niet meer plakte.

Herstructurering op het werk. Net op het moment dat ik mama werd van een premature tweeling, op 27 weken.

Alles wat ik dacht te zijn, lag overhoop. Geen succesvolle carrière meer. En mama zijn — het enige wat ik moest doen was die twee kindjes negen maanden veilig binnenhouden — lukte blijkbaar ook al niet.

Error. Anders kan ik het niet omschrijven.

Ik overleefde. Maar ik leefde niet meer.

En toen werd ik gedwongen om te kijken. Echt te kijken. Naar al die versies die ik uit schaamte had weggestopt. En langzaam zag ik het: die versies hadden geen straf nodig. Ze hadden aandacht nodig. Mildheid. Ik moest ze herkennen. Vergeven. Afsluiten.

Niet wegduwen. Niet overplakken. Afsluiten — met een begin en een einde, zodat ik er voorbij kon.

Zo ben ik gekomen bij de versie die ik nu ben. Dat is waar dit werk uit komt. Herkennen. Vergeven. Afsluiten. Eerst voor mezelf, nu voor anderen.

Misschien herken je er iets in

Een versie van jezelf die niet meer klopt en die je blijft meeslepen, omdat er nooit een moment was om haar uit te zwaaien. Een hoofdstuk dat op papier voorbij is, maar nergens echt. Een relatie, een carrière, een periode — afgelopen, en toch nooit afgesloten.

We zijn dat een beetje verleerd. Vroeger waren er vormen voor: de kerk, de gemeenschap, de familie. Die vormen zijn verzwakt. De behoefte niet.

Wat ik doe, is die vorm terugbrengen. Geen therapie. Geen coaching. Geen zweverigheid. Een concrete handeling op een afgebakend moment. Een brief die je verbrandt. Een object dat je bewaart, of juist begraaft. Een wandeling van A naar B — letterlijk een grens tussen twee levens. Iets tastbaars, zodat het niet alleen in je hoofd blijft zitten.

Ik kom niet met een leeg notitieboekje. Ik ontwerp het. Jij vertrouwt. De inhoud blijft bij mij tot het moment zelf — dat is bewust zo.

"Het ritueel is het product. Ik ben de ontwerper."

"Het ga je goed." Het is het Afrikaanse woord waar Mooibly zijn naam aan ontleent. Het zat al lang in mij, voor ik wist waarvoor. Het is ook wat ik aan elke cliënt meegeef.

Als er een versie van jou is die een afscheid verdient — geen drama, geen excuus, gewoon een moment dat het markeert — dan weet je nu waar ik vandaan kom. De rest zoeken we samen uit.