De vergeten papa — rouw na een miskraam voor vaders

Mogen vaders rouwen om een miskraam? Ja. En ze zouden het vaker mogen doen dan ze doen.

“Maar ook de papa. Die wordt al helemaal vergeten.” Dat is letterlijk wat Dominique over dit onderwerp zegt — en daar begint deze tekst, omdat het precies is wat er gebeurt. Bij een miskraam of stilgeboorte gaat alle aandacht, terecht, naar de moeder. Het lichaam is het hare. De fysieke nasleep is het hare. Het verlies is haar verlies. En dan.

Dan vraagt iedereen aan de vader: en hoe gaat het met haar?

Alsof hij er niet zelf ook mee staat. Alsof hij niet net zo goed een kindje is kwijtgeraakt. Alsof er geen manier is om te vragen: en jij?

Iedereen vraagt de vader hoe het met háár gaat. Bijna niemand vraagt: en jij?

Waarom het onzichtbaar blijft

Een paar redenen, alle drie hardnekkig. Ten eerste: het fysieke verhaal speelt zich af in het lichaam van de moeder. Er is geen echo, geen scan, geen postnatale zorgweg die specifiek voor de vader is bedoeld. Ten tweede: vaders zijn vaak zelf degenen die de praktische dingen in handen nemen — bellen, regelen, meegaan naar afspraken. Dat is een rol, en zolang je in die rol staat, sta je niet in je eigen verdriet. Ten derde: er is niet echt een taal voor. “Rouw om de miskraam” klinkt voor veel mensen automatisch als iets wat de moeder overkomt.

Dat betekent dat veel vaders hun verdriet inslikken. Niet omdat ze het niet voelen, maar omdat er geen plek is waar het geldig is.

De rol die je verdriet verbergt

De sterke partner zijn is geen pose — het is vaak oprecht bedoeld. Je wil er zijn voor haar, je wil de boel rechthouden, je wil dat er íemand is die nog kan bellen en regelen. Maar die rol heeft een prijs. Wie wekenlang “de stabiele” is, krijgt zelden de kans om in te storten. En wat nooit aan de oppervlakte mocht komen, gaat niet weg. Het zakt naar binnen.

Veel vaders merken dat pas maanden later. Een onverwachte kortheid, een afstand, een vermoeidheid die niet klopt met de situatie. Vaak is dat verdriet dat nooit een uitweg kreeg. Niet omdat het er niet was, maar omdat de rol geen ruimte liet. Erkennen dat ook jij iets verloren hebt, is geen ondermijning van je partner. Het is een voorwaarde om er voor haar én voor jezelf te kunnen zijn.

Een eigen moment

Een ritueel kan dat geldig maken. Dat hoeft niet samen met de moeder. Het kan individueel — een moment dat van jou is, voor het kindje dat ook van jou was:

• Een brief, geschreven, die de moeder niet hoeft te lezen
• Een wandeling alleen, ergens waar je jezelf kunt horen
• Een houten poppetje dat je bewaart, ergens waar zij het niet per se hoeft te zien

Of net samen, als dat voor jullie de vorm is. Een ceremonie met jullie beiden, en eventueel met oudere kinderen. Een moment waarop beide ouders worden genoemd, niet alleen de moeder.

Samen of apart — beide mag

Een vraag die vaak meespeelt: moet dit samen met mijn partner, of mag het van mij alleen zijn? Beide antwoorden zijn geldig. Soms hebben twee ouders een verschillend tempo. Zij is er misschien klaar voor terwijl jij nog midden in de praktische rol zit, of net omgekeerd. Dat verschil is geen probleem dat opgelost moet worden — het is gewoon hoe twee mensen rouwen.

Een eigen moment ondermijnt het gedeelde verdriet niet. Het kan er net naast bestaan. Je kan iets voor jezelf doen en later, of nooit, iets samen. Wat telt is dat jouw verlies een plek krijgt die echt van jou is, in een vorm en op een tempo dat klopt voor jou.

Niemand hoeft te bewijzen dat hij erbij hoort. Bij Mooibly is dat het uitgangspunt, niet de uitkomst.

Wat Mooibly hierin doet

Mooibly is een van de weinige praktijken die het verdriet van vaders expliciet erkent. Niet als tweede plan, niet als iemand die toevallig aanwezig is — gewoon als ouder. Een individueel ritueel voor de papa is een van de vormen die Dominique regelmatig ontwerpt. Niemand hoeft uit te leggen waarom hij ook rouwt. Dat is het uitgangspunt.

Iets voor jou alleen?

Als jij na een miskraam voelt dat er voor jou ook iets moet zijn en je weet niet wat, is een eerste gesprek gratis en vrijblijvend. Niemand hoeft te bewijzen dat hij erbij hoort. Hier is dat al zo.